Ah, Almere. Dat prachtige voorbeeld van Nederlandse stedenbouwkundige ambitie, waar de geest van de jaren ’70 nog altijd rondwaart als een spook dat weigert te vertrekken. Geboren uit het niets, opgeslokt door de polder, en opgezadeld met de onmogelijke taak om een stad te zijn zonder echt een stad te voelen. Maar wie heeft er nou eigenlijk behoefte aan sfeer als je perfect geplande wijken hebt, waar elke boom precies op de juiste plek staat—alsof het een levensgrote IKEA-showroom betreft?
De Kunst van het Nietsdoen
Almere, waar de straten zo breed zijn dat je bijna vergeet dat je in Nederland bent, en waar de fietspaden zo perfect zijn dat je je afvraagt of er ooit wel eens iemand overheen rijdt. Want laten we eerlijk zijn: wie heeft er nou zin om te fietsen als je ook gewoon in je auto kunt blijven zitten, starend naar het eindeloze niets dat deze stad zo charmant maakt? Het is alsof de planners dachten:









