Almere. De stad waar de rest van Nederland zo ontzettend graag grappen over maakt vanuit hun scheve, driehonderd jaar oude grachtenpanden vol houtrot en tocht. Want zeg nu zelf: wie wil er nou wonen in een stad die daadwerkelijk volgens een logisch plan is opgebouwd? Het is immers veel romantischer om wekelijks te vechten om een parkeerplek die even breed is als een gemiddelde bakfiets.
De Esthetiek van de Rechte Lijn
In Almere hebben de stedenbouwkundigen tenminste begrepen dat bochten schromelijk overgewaardeerd zijn. Waarom zou je een stad organisch laten groeien als je ook gewoon een liniaal op de drooggelegde polderklei kunt leggen? Het resultaat is een baken van structuur en moderniteit. De architectuur dwingt je om vooruit te kijken, in plaats van te blijven hangen in een nostalgisch verleden dat stiekem toch alleen maar naar rioolwater rook.
Natuur op Bestelling
En laten we de natuur niet vergeten. Terwijl andere steden worstelen met drie zielige stadsbomen, heeft Almere gewoon besloten om een compleet nieuw ecosysteem te boetseren. De Oostvaardersplassen? Pure menselijke genialiteit. Het is alsof men dacht: de natuur is leuk, maar met een paar strakke dijken eromheen is het pas écht af.
Misschien is het tijd om onze collectieve arrogantie eens te parkeren en te accepteren dat Almere simpelweg de ultieme luxe biedt: een schone lei. Een toekomst zonder scheve muren, met zeeën van ruimte en een overvloed aan frisse polderlucht. Het is het meest vooruitstrevende, onderschatte stukje Nederland dat we hebben, of we dat nu willen toegeven of niet.









