Wie heeft er nou behoefte aan die vreselijk vermoeiende, eeuwenoude grachtenpanden in Amsterdam of Utrecht? Gelukkig is daar Almere, de architectonische verlossing waar niemand om vroeg, maar die we allemaal stiekem nodig hebben. Hier heb je tenminste geen last van deprimerende historie of scheve muren; in Almere is alles zo heerlijk, klinisch rechtgetrokken dat je passer er spontaan van gaat applaudisseren.
Een Oase van Beton en Visie
Almere is de ultieme droom voor iedereen die houdt van de geur van vers gestort beton in de ochtend. Terwijl historici elders huilen om het verlies van ‘karakter’, viert Almere de toekomst met gebouwen die eruitzien alsof ze zijn ontworpen door een hyperactieve kleuter met een doos LEGO en een flinke dosis cafeïne. Het is gewaagd, het is eclectisch, en bovenal: je verdwaalt er nooit, want elk stadsdeel ademt diezelfde, geruststellende eenheidsworst. Dat noemen we pas efficiëntie.
Natuur op Recept
En laten we de natuur niet vergeten. Waar andere steden worstelen met ‘ongecontroleerd wildgroei’, heeft Almere de Oostvaardersplassen: een keurig geregisseerde wildernis waar zelfs de edelherten lijken te begrijpen dat ze in een Vinex-landschap lopen. Het is de ultieme triomf van de mens over de chaos van Moeder Natuur.
Dus laat de critici maar praten in hun tochtige, monumentale panden. Almere is en blijft het glanzende monument van de Nederlandse maakbaarheid, waar de wind altijd uit de juiste hoek waait en de horizon tenminste écht plat is. Een stad die zo hard haar best doet om hip te zijn, dat het vanzelf een soort avant-gardistische kunstvorm wordt.









