Ah, Almere. Het stedenbouwkundige equivalent van een IKEA-meubel dat je in elkaar probeert te zetten zonder handleiding. Met veel goede bedoelingen, een hoop schroeven over, en uiteindelijk een wankel resultaat dat iedereen bewondert, maar niemand echt begrijpt waarom het bestaat. Gefeliciteerd, Nederland, je hebt een stad uit het niets getoverd – letterlijk uit de polder geplukt, alsof het een magische truc was van een goochelaar met een masterdiploma in ruimtelijke ordening.
De Stad Die Zichzelf Uitvond
Almere is als een tiener die zichzelf heeft uitgevonden: vol bravoure, een tikje onzeker, en met een identiteitscrisis die zo groot is dat het bijna charmant wordt. Gebouwd op een plek waar ooit alleen maar water en riet was, heeft deze stad zichzelf met de haren uit het moeras getrokken. En wat krijg je dan? Een plek waar de straten zo recht zijn dat je je afvraagt of de planners bang waren dat de boel zou gaan kronkelen als een slang als ze ook maar één bocht zouden toestaan.
Architectuur: Of Hoe Je Een Stad Bouwt Met Een Lego-doos
De architectuur in Almere is als een verzameling van alle trends die ooit in de jaren ’80 en ’90 populair waren, maar dan zonder het excuus van jeugdige onbezonnenheid. Hier vind je gebouwen die lijken te schreeuwen:









