De kamer is stil, op het zachte tikken van de klok na. Een enkele zonnestraal snijdt door het halfduister en verlicht de dwarrelende stofjes als dansende sterren. Op het houten bureau ligt een wit vel papier, angstaanjagend leeg. Hoe vang je de melancholie van een herfstmiddag in letters? Mijn hand trilt licht boven het papier, de vulpen gevuld met nachtblauwe inkt.
De worsteling met het onuitgesprokene
Woorden zijn soms als schuwe vogels; zodra je ze probeert te grijpen, vliegen ze weg. Het dichten vraagt niet om haast, maar om overgave. Het dwingt ons om te luisteren naar de stilte tussen onze ademhalingen. “Schrijf niet wat je ziet,” fluistert de herinnering aan een oude dichter, “maar wat het licht met de schaduw doet.”
Het ontstaan van de eerste regel
En dan, plotseling, breekt de dam. De pen raakt het papier en laat een spoor achter van diepblauwe gedachten. Geen perfecte rijmschema’s, maar een oprecht ritme van het hart. Een gedicht is geen constructie van regels, het is een venster naar de ziel. Durf de pen te laten vloeien en ontdek welke onvertelde verhalen er in jouw eigen stilte schuilen.









