De klok slaat middernacht en de kamer ademt in het ritme van de vallende regen. Voor mij ligt een wit vel papier, angstaanjagend leeg, glanzend onder het zachte schijnsel van de bureaulamp. Hoe vang je de vergankelijkheid van een herinnering in een handvol woorden? Mijn hand trilt licht; de pen zweeft als een twijfelende vogel boven het papier.
Het Fluisteren van de Inkt
Poëzie dwingt ons om te vertragen. Het vraagt niet om haast, maar om aanwezigheid. Terwijl de regen tegen het raam tikt, besef ik dat een gedicht niet ontstaat uit perfecte grammatica, maar uit de stilte tussen de regels. “Schrijf alsof niemand kijkt,” fluistert de nacht. Ik druk de pen op het papier en laat de eerste druppel inkt vloeien, een donkere ader van onuitgesproken gedachten.
De Geboorte van een Vers
Woorden stromen nu langzaam, als warme was. Ze vormen een landschap van weemoed en hoop. Schrijven is durven loslaten, je eigen kwetsbaarheid spiegelen in de ogen van de lezer. Wanneer de laatste punt is gezet, blijft er een diepe rust achter. De inkt droogt langzaam op het papier, glinsterend als de eerste dauw van de ochtend die zachtjes door het raam naar binnen sijpelt.









